Search This Blog


Thursday, August 25, 2016

Brown and white men and other stories ...

Courtesy of Washington Post

A cartoon that appeared recently in Washington post reminded me of a topic I have often discussed in classes and I have written about in my book Islam in Europe, notably the construction of the Muslim woman as subaltern.
The cartoon powerfully points out the aporia of the woman over whose body two men, representing ‘Islamic traditionalism’ and ‘European secularism’ respectively are challenging each other.
Gayatri Spivak has pointed out this aporia in her discussion of widow self immolation in colonial India:
"The relationship between the imperialist subject and the subject of imperialism is at least ambiguous. The Hindu widow ascends the pyre of the dead husband and immolates herself upon it. This is widow sacrifice… The abolition of this rite by the British has been generally understood as a case of "White men saving brown women from brown men." White women-from the nineteenth-century British Missionary Registers to Mary Daly-have not produced an alternative understaning. Against this is the Indian nativist argument, a parody of the nostalgIa for lost origins: "The women actually wanted to die."
The two sentences go a long way to legitimize each other. One never encounters the testimony of the women's voice-consciousness. Such a testimony would not be ideology-transcendent or "fully" subjective, of course, but it would have constituted the ingredients for producing a countersentence.
As one goes down the grotesquely mistranscribed names of these women, the sacrificed widows, in the police reports included in the records of the East India Company, one cannot put together a "voice." The most one can sense is the immense heterogeneity breaking through even such a skeletal and ignorant account (castes, for example, are regularly described as tribes).”
I do hope some of my students will recognize in this cartoon some of the points we have been making on the notion of the 'subaltern'. The burkini controversy, just as the burka one and the headscarf one before it should prompt us to peer behind the arguments of those who want to ban and thus regulate, manage. and manipulate women's bodies as well as those who want to utilize the burkini in their own projects of constructing the pious 'Muslim woman'. In recent years, debates about European Muslim women have relied on similar tropes that reproduce aporia, disempowerment and, effectively, the colonization of their bodies.
The debate about the dress codes of European Muslim women and their acceptability is not a novel one. Muslim notions of modesty, have often been subverted and colonized by patriarchal practices seeking to restrict women's autonomy. The issue mobilized social forces inspired by liberalism and feminism and generated valuable criticisms of patriarchy in Muslim communities. On the other hand, the 'out of place' look of covered women in European public spaces has provided fertile ground for the transformation of the issue of female Muslim attire into a potent mobilizing symbol for xenophobic, right wing forces only too happy to jump into the bandwagon of the secular, liberal and feminist opposition to the practice of covering and, often, to incorporate these discourses into their own arguments.

In all these debates the proponents of the ban use arguments that identify in covering patriarchal oppressive practices that are detrimental to the dignity of Muslim women, or safety and security problems or, finally, barriers to intercultural communication and social cohesion.

What is remarkable however, and should be noted, is that this debate is also one conducted over the absence of the women in question, as it largely leaves the affected women in a position of aporia, voiceless and powerlessness in the midst of a cacophony of opinions offered by western politicians, human rights activists and feminists on the one hand, and Muslim community leaders on the other: veiled women constitute the battlefield between abstract discourses of emancipation and discourses of cultural autonomy that emphasize the lack of competence of the part of liberals and feminists to criticize an essentially reified 'muslim' culture and tradition.

Muslim women come in all sizes, shapes and with all kinds of voices. Secular, religious, fanatical, moderate, modest and we need to hear them.

Wednesday, March 23, 2016

Lost in the Aegean ...

It may seem it was very long ago but ...

In July 1934, the German jurist and political theorist Carl Schmitt, considered to have been the chief political theorist of national socialism, published in the Deutsche Juristen-Zeitung (the journal of national socialist lawyers which he was editor in chief of) an article that relates to his Political Theology and his theory of sovereignty [1] entitled "Der Führer schützt das Recht" (The Führer protects the Law), effectively justifying in it the murderous Night of the Long Knives by recognizing in Führer's sovereign authority the "highest form of administrative justice" (höchste Form administrativer Justiz). 

I was reminded of this as I was thinking how international treaties and legislation regarding refugee protection have been flouted by EU member states to the point that they are not worth the paper they have been printed on, or how our right of free movement is being curtailed by regimes of 'temporary' suspensions or exemptions, or even how our right to criticism of particular policies (Israel, wistleblowing restrictions, espionage etc) is becoming at best subject to conditionality. If one adds to the equation the current debate on stripping certain people of their citizenship it is clear that the logic of a state of exception is with us. 

A policeman pushes refugees behind a barrier at
Greece's Macedonian border, near the village of Idomeni

I would argue that we live at a moment when the Sovereign exercises their sovereignty by stepping outside of the time and space of law and imposing a state of exception taking the form of extrainstitutional -Schmitt calls it euphemistically administrative- 'justice'. There has rarely in the modern era been a time when the Rechtsstaat has been so undervalued from all sides of the political spectrum, so divested of its capacity to regulate interactions on the basis of the general applicability of a legal framework. This is a treacherous terrain that is hard to navigate, a dangerous and violent space where human rights are devoured by the black hole of political expediency, where refugees, but also citizens and residents live in a state of legal and, ultimately, existential uncertainty. It is a domain where the brutality of a biopolitics coupled with the securitization of the lifeworld renders citizens pray for those who can benefit from the state of exception. This is the type of ground where fascism and its perpetual emergency dystopia took roots in the interwar period when fatigue with the 'niceties' of the Rechtsstaat led to its eventual suspension and the descent to decades of darkness. 

And as I can see the dark clouds in the horizon I cannot but shudder ...

(1) According to Schmitt's definition, sovereign is he [sic] who decides on the state of exception: a person or institution capable of bringing about a total suspension of the law and then to use extra-legal force to normalize the situation (PT 5). Any legal order, Schmitt bluntly concludes, is based on a sovereign decision and not on a legal norm (PT 10, 12–3).

Carl Schmitt, Political Theology. Four Chapters on the Concept of Sovereignty (1922), trans. by G. Schwab, Chicago: University of Chicago Press, 2005.

Thursday, January 14, 2016

Charlie Hebdo: ... s'est reparti

Charlie Hebdo has recently published a cartoon 'satirizing' the refugee crisis and recent accusations of sexual abuse in Germany, depicting Aylan Kurdi, the three-year old Syrian who died in the sea in September on the way to Europe, as a 'pig-faced' adult chasing 'white' women with the caption "What would have little Aylan grown up to be? An ass groper in Germany". 

The cartoon, drawn by Laurent Sourisseau, current director of the magazine, who was in the Charlie Hebdo offices last January when his colleagues were shot dead by terrorists.was an attempt at mocking accusations that many assailants of sexual abuse in Cologne, Germany, on New Year's Eve were refugees, including Syrians.
Leaving aside that the provocative style of the magazine that is supposed to promote a healthy critical attitude verges towards wanton sensationalism, it has to be stressed that the potential misreading of the cartoons was not only predictable but also likely desired as controversy of this sort would almost immediately boost sales. But there is more ... 

I was arguing this time last year in an exchange with my colleague Umut Özkırımlı in openDemocracy, the editorial team of Charlie Hebdo may have been thinking they were engaging in legitimate critique of Islam and Muslim communities but they were at best effectively decoupling their work from the social historical context in which it was produced and consumed. I was suggesting back then that Charlie Hebdo had to reflect on its humour (the tropes it utilized were devoid of any sensitivity and were wantonly borrwing racist and orientalist themes) and its repercussions in a society where the extreme Right was making considerable inroads into the public debate and the preferences of the electorate and where its Muslim populations saw in its critique (see attacks) against their religion an attack against themselves as a racialized group. 

Having said that, my comment here does in no way affect my condemnation of terrorism in the name of Islam but urgently invites reflection on the way we in the West hastily generalize (we share Charlie Hebdo's tendency to extrapolate from isolated instances) and conveniently externalize the problem of the so-called Muslim 'radicalization'.

Tuesday, December 8, 2015

A mistake that shocked the world - Facts you should know about the Islamic state


Činjenice koje trebate znati o Islamskoj državi

An excellent article by Sanja Despot partly drawing upon Mike Degerald's and my lecture on the Islamic State and on a short interview with me on the implications of the Paris attacks (in Serbo-Croat).

How I Feel Right Now As A Muslim In America

Saturday, October 3, 2015

Het ‘Droste’-effect van een polderjihadist - The recursive effect of a 'polder' Jihadist

reproduced from 

English translation will follow soon


Met verbazing las ik in Nederlandse kranten dat bijna 200 ‘polder-jihadisten’ inmiddels  naar Syrië zijn afgereisd om er mee te vechten in een zogenaamde heilige oorlog.  Dit volgens de laatste cijfers van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV).

Wat bezielt deze jongens toch om zich aan te sluiten bij jihadistische groepen als Jabhat al Nusra of bij de Iraakse, Marrokaanse en Tsjetsjeense jihadi’s van de Islamitische Staat (IS), ook wel ISIS, of volgens het Arabische acroniem daarvan, Da’esh genaamd?
Ik ben zelf een Syrië-ganger, zou je kunnen zeggen; vijftien jaar geleden reisde ik als idealistische antropologisch filmmaakster af naar het toen nog voor mij onbekende land. Vijf jaar lang woonde ik in Aleppo en werkte ik er als Nederlandse ontwikkelingssamenwerker. 

Daarna kwam ik zowat elk jaar terug, tot in 2010, toen ik twee korte trips maakte; om mediatraining te geven aan jonge Syrische documentairemakers op het Nederlandse Instituut in Damascus, en om samen met Nederlandse filmmaakster Heddy Honigmann onderzoek te doen voor een mogelijke documentaire over liefde, intimiteit en de welbekende Syrische lingerie.

Samen met Heddy bracht ik twee memorabele weken door in de prachtige steden Aleppo en Damascus. Indrukwekkend, leerzaam en hartverwarmend was het allemaal, maar van die film is het uiteraard nooit gekomen. Want nog geen jaar later brak een nationale opstand uit tegen het dictatoriale regime van Bashar al-Assad.  Een opstand die al snel een grimmig karakter kreeg en uiteindelijk ontaarde in een uitputtende burgeroorlog.
Vorig jaar reisde ik in mijn eentje terug naar Syrië. Ik maakte gebruik van de grensovergang bij de Turkse stad Gaziantep die in handen is van het Vrije Syrische Leger (FSA). In het westelijke deel van de provincie Aleppo ging ik jonge Syrische videoactivisten en filmmakers van de oppositie tegen Assad interviewen. Dat was in het kader van mijn huidige postdoctorale onderzoek voor het Center for Resolution of International Conflicts (CRIC) aan de Universiteit van Kopenhagen in Denemarken. 
Dus reisde ik in de zomer van 2014 een kleine week met een oude bekende uit het stadje Daret Ezza rond in wat de ‘bevrijdde gebieden’ ten Westen van de miljoenenstad Aleppo werden genoemd. De vele checkpoints gaven aan dat het Vrije Syrische Leger (FSA) hier de scepter zwaaide, in samenwerking met de Koerden van de YPG, nadat ze samen, in 2013, eerst het regime hadden verjaagd en daarna, in 2014, de jihadisten van ISIS.
In deze gebieden zijn ook vele honderdduizenden, uit het hele land afkomstige vluchtelingen te vinden in almaar uitdijende kampen, zoals Atmeh en Qah nabij de Turkse grens. De interne vluchtelingen, veelal zonder geldig paspoort of identiteitspapieren, hebben tot aan de dag van vandaag geen structurele internationale hulp ontvangen. Ondanks de VN-resolutie 2165, die directe toegang waarborgt voor de toelevering van hulp over de grenzen, vinden organisaties als UNICEF en UNHCR het gebied waar deze kampen liggen te gevaarlijk.

Verder zijn deze organisaties eigenlijk ook bang voor represailles van het Syrische regime, dat een vies spelletje humanitaire politiek speelt en vanuit gebieden onder overheidscontrole, stelselmatig de toegang verbiedt tot deze vluchtelingkampen, waar zeer urgente hulp nodig is. In deze bevrijde gebieden voeren vliegtuigen en helikopters van Assad ook geregeld luchtaanvallen uit. Raketten en vaatbommen maken vele burgerslachtoffers, vaak kinderen. Een hartverscheurende situatie, die iedereen die dit gebied van voor 2011 goed kent diep raakt. Zinloze vernietiging is het, en niets anders.
Ik kan mij, als iemand die veel in Syrië is geweest, maar heel moeilijk verplaatsen in de beweegredenen van de Nederlandse polder jihadisten, de Syrië-gangers, die het land nooit eerder hebben bezocht en geen flauw benul hebben van de plaatselijke cultuur, de talen, de dialecten, het land zelf. Met verbazing heb ikeen YouTube interview in twee delen gezien, waarin een Nederlandse jongeman genaamd Dennis Abdelkarim Honing – een (voormalig) lid van de jihadisten-groep ”Straat Dawah” – een andere Nederlander interviewt aan de vooravond van zijn uiteindelijke vertrek naar Noord-Syrië, om mee te vechten met jihadistische milities. Zijn naam is Victor Droste, een oer-Hollandse jongen uit Heeten.

Het interview is afgenomen in 2013, vlak voordat Droste zijn in zijn eigen woorden weloverwogen reis naar Syrië ging maken. Droste, ofwel Zakariya al-Hollandi, zoals hij zich na zijn bekering tot de islam is gaan noemen, beargumenteert uitvoerig waarom hij naar Syrië gaat. Hij voelt zich betrokken bij het leed van het Syrische volk onder de wreedheden van Bashar al-Assad. ”Het is onze plicht als ware moslims om de moslims in Syrië te beschermen tegen de ongelovigen van het bewind van Assad”. Als moslims op deze manier worden vernederd, zo beargumenteert Droste, moeten zij hun jihadplicht vervullen en naar het Land van Sham (Syrië) gaan om het Kalifaat te stichten. De ware moslims zullen dan eindelijk in alle heerlijkheid onder de sharia-wetgeving kunnen leven.
Zakariya al-Hollandi  geeft af op onder meer de hypocrisie van democratische regeringsleiders, op het materialisme van het Westen, op zijn ongelovige vijanden in het algemeen, en hoopt in Syrië de ware religie te kunnen omarmen onder sharia-wetgeving. Het tegenstrijdige van zijn betoog is dat hij juist de materialistische parallel aanhaalt als reden voor zijn vertrek: ”Als je in Nederland 1000 Euro kan krijgen maar in Syrië 100.000 Euro, waarom zou ik dan hier blijven?”. Dus Victor gaat niet alleen oorlog voeren om in Gods heerlijkheid in Syrië te leven. Hij wil er ook als rijk man leven. Waar een jihad al niet goed voor is.

Nu schrik ikzelf niet echt van de term jihad. Ik weet dat het ook een doodgewone Arabische jongensnaam is en vertaald kan worden als ”worsteling”, of innerlijke strijd, ook in religieuze zin. Zo is de worsteling met het geloof in het bestaan van God of de moeite die iemand doet om niet voor wereldse verleidingen te bezwijken, ook een vorm van jihad. Er bestaan dus vele niet-gewelddadige vormen van jihad.

In de ogen van Victor Droste staat jihad echter gelijk aan de wapens oppakken tegen de ongelovigen en afvalligen die de ware moslims zouden aanvallen: en dat zijn voornamelijk de oorlogscriminelen van het Assad-regime en de alawieten. Islam gebiedt hem te voldoen aan deze opdracht, waarvan hij gelooft dat die van God komt. In zijn absolutistische beleving van de Islam en vooral zijn onwetendheid over Syrië en de Syrische samenleving, bestaat de Syrische oorlog voor Victor dus uit ‘moslims die worden aangevallen door afvalligen’ en daarom moet iedere ware moslim, zoals hij wil zijn, ten strijde trekken tegen de kafir.

Ik weet dat Jihad ook een doodgewone Arabische jongensnaam is en vertaald kan worden als ”worsteling”, of innerlijke strijd. In de ogen van Victor staat jihad echter gelijk aan de wapens oppakken

Goh, denk ik dan, ik ken toch veel Syrische moslims en weet best wel iets van de islam, maar hier klopt iets niet. Vooral het verhaal dat moslims in Syrië worden aangevallen en de zeer sektarische voorstelling van zaken van Droste; met name het idee dat soennieten allemaal deugen en Alawieten en Sji’ieten afkeurenswaardige afvalligen zijn irriteert me mateloos. Droste had zichzelf kennelijk behoorlijk geïndoctrineerd met de jihadistische wervingsvideos op YouTube, waar door middel van prachtige spirituele Arabische gezangen deze beïnvloedbare jongens worden opgeroepen om als Soldaten van God, oftewel ”JundAllah”, naar het ”Land van Shaam” te gaan en daar als martelaar te sterven.

Deze uitermate simplistische voorstelling van zaken is zeer schadelijk voor de Syrische burgers zelf. Zeker als jongens als Droste zich gaan aansluiten bij de extremistische beweging Jabhat al Nusra, die heel wat Syrische burgerslachtoffers op haar geweten heeft. Ten eerste worden niet alleen moslims in Syrië aangevallen: sterker nog, onder de prominente oppositieleden tegen Assad zitten christenen en zelfs communisten. Op de foto’s en video’s die de martelpraktijken door het regime tonen, naar buiten gesmokkeld door een Syriër met de codenaam ”Ceasar”, is te zien dat Syriërs van allerlei verschillende etnische en religieuze achtergronden slachtoffer zijn geworden van het Assad-regime. Maar er zijn ook Soennieten die aan de kant van Assad vechten, dus om de zaak in simpele sektarische termen voor te stellen, strookt niet met de Syrische werkelijkheid.

Net als Victor Droste voel ik me zeer betrokken bij het leed van de Syrische bevolking. Ik erger me ook mateloos aan de apathie en hypocrisie van onze wereldleiders en vind het hemeltergend dat de internationale gemeenschap zo weinig doet tegen de genocidale bombardementen van het Assad- regime. De Syrische bevolking krijgt het nu echt zwaar te verduren: bombardementen van het regime, bombardementen van de internationale coalitie en jihadisten die ter plaatse de dienst uitmaken, zoals Jabhat el Nusra en ISIS.
Een videoactivist uit Raqqa die ik vorig jaar in Gaziantep sprak, legde het me zo uit: ”Eerst hadden we het regime, toen vier maanden vrijheid in Raqqa, en toen kwamen de terroristen van ISIS, die meteen onze meest gerespecteerde lokale leider het hoofd afhakte op het centrale plein, als waarschuwing voor de plaatselijke bevolking.”
Vanaf dat moment nam ISIS alles over, vertelt hij; ”Ze verschillen in niets van het regime. Zelfde tactieken, ze gebruiken zelfs dezelfde gevangenissen. Nu zijn ze begonnen met luchtaanvallen in Raqqa, dus overdag hebben we de luchtaanvallen van het leger van Assad, ’s nachts de luchtaanvallen van de Amerikanen en de internationale coalitie, en op de straat IS die onze hoofden afhakt”.

Onder de brute wetgeving van de Islamitische Staat is Raqqa verre van een ”Paradijs op Aarde”. Dus Victor zou nog wel eens van een koude kermis kunnen thuiskomen. Maar volgens hem ligt daar in Noord-Syrië wel het ultieme spirituele doel voor iedere moslim, in het mythische ”Land van Shaam”. Vanaf Raqqa kunnen hij en zijn jihadisten-kornuiten uiteindelijk Jerusalem bevrijden, dat volgens hem een kleine 4000 kilometer verderop ligt. Kennelijk is de Nederlandse jihadi niet helemaal op de hoogte van de geografische afstanden in het Midden-Oosten. Erger is dat hij geen benul heeft van de complexe samenstelling van de Syrische bevolking.

Van zijn training in Syrië en zijn strijd tegen het Kwaad, met God aan zijn zijde, doet hij ook verslag op twitter. Wat me vooral opvalt is dat hij waarschijnlijk nog nooit één voet in het Midden-Oosten had gezet voordat hij naar Syrie vertrok, totaal geen benul had van en interesse in Syrië of de Syriërs, of de geschiedenis van het land,. Dat hij de plaatselijke taal niet spreekt. Het enige Arabisch dat hij kent zijn de klassieke Koran-zinnen die hij tussen zijn Nederlandse zinnen als een robot opdreunt.

Onder de brute wetgeving van de Islamitische Staat is Raqqa verre van een ”Paradijs op Aarde”. Dus Victor zou nog wel eens van een koude kermis kunnen thuiskomen.

In zijn beleving neemt hij deel aan de eschatologische eindstrijd die nodig is voor de komst van Goddelijke vrede op aarde: een kosmische oorlog. Zelf heeft Victor alias Zakariyya al-Hollandi een aantal filmpjes op YouTube gezet waarbij hij in Afghaanse kledij, vanuit een skateboard-baan ergens in Nederland, andere moslims oproept de strijd aan te gaan in het ”Land van Shaam”, waaraan in de Koran word gerefereerd als zijnde Syrië.

Droste doet me denken aan een andere jonge Westerse bekeerling die ik ooit tegenkwam tijdens mijn cursus Arabisch aan de Universiteit van Damascus, zo’n 15 jaar geleden. Een Engelsman, gekleed in de Pakistaanse losse dracht die Shawar-Kamis heet. Hij wilde mij geen hand geven en zei tegen Syriërs dat zij geen goede moslims waren omdat ze het klassiek Arabisch, het Arabisch van de Koran (Fusha), niet dagelijks met elkaar spraken. In zijn ogen waren ze daardoor kafirs, ongelovigen. Mijn Syrische vriend vroeg of hij Italianen ook zou voorhouden dat ze geen Italiaans maar Latijn moesten spreken, als ze voor echte vrome katholieken wilden doorgaan. Uitbundig gelach van de Syriërs om deze rare Engelsman.

Nu valt er nog maar weinig te lachen. Nederlandse jihadi’s in Syrië vormen een groot gevaar voor de plaatselijke bevolking ondanks hun pogingen die bevolking voor zich te winnen. Voor de meeste Syriërs zijn deze jihadisten buitenaardse wezens. In Atmeh, een vluchtelingenkamp in Syrië in de buurt van de Turkse grens bij Bab el Hawa, sprak ik vorig jaar een aantal Syrische vrouwen en hun gezinnen. Heel af en toe hadden ze buitenlandse, en ook Nederlandse, binnengesmokkelde jihadisten gezien en gesproken. Ze vonden het stuk voor stuk vreemde gasten. Een oudere vrouw vertelde me dat er ineens een jonge Westerse jongen voor de tent stond, in Afghaanse kledij. Met een rode baard, hij kon dus best Victor Droste zijn geweest. In ieder geval sprak hij volgens de oude vrouw weinig Arabisch, het was meer klassiek Arabisch. 

Hij zei dat hij een soldaat van God was, een zogenaamde ”Jundallah” en dat hij de moslims kwam beschermen. ”Waar komen die lui vandaan”, vroeg ze me, ”van de maan?” Ze begreep er niets van, wat kon zo’n jongen überhaupt uitrichten? ”Hij bleef maar doorratelen over het bevrijden van Jeruzalem en het opzetten van het kalifaat, hij was niet goed wijs.”

De soldaten van het Vrije Syrische Leger (FSA) en de Koerden wilden ook niets met deze jonge jihadistische buitenlanders te maken hebben, ze hadden hun portie Islamitische Staat wel gehad. Maandenlang hadden ze onder deze ISIS-jihadisten geleden, totdat ze samen met de Koerden van Afrin de ISIS-milities hadden overwonnen en teruggedreven tot voorbij het gebied van Al Bab, richting Raqqa. De vele checkpoints die ik tegenkwam tijdens mijn bezoek aan Afrin en Aleppo waren dus van het Vrije Syrische Leger en de Koerdische bataljons van de YPG. Ze waren er voornamelijk om ISIS en buitenlandse jihadisten buiten de deur te houden.

”Konden we eindelijk weer roken!” grapte een FSA-soldaat die mij begeleidde in het Atmeh-kamp. ”Kun je het je voorstellen? We worden gebombardeerd door onze eigen regering, leven in een staat van oorlog en die buitenlandse gasten komen ons hier vertellen dat we niet mogen roken. Een sigaret was een dag in de gevangenis, een pakje kostte je een week en wee je gebeente als je een slof bij je had, dat kon je letterlijk je kop kosten. Maar ik vraag je: hoe kun je nou een Syriër vertellen dat-ie niet mag roken?” Een retorische vraag, gevolgd door een diepe haal van zijn sigaret.

Inderdaad, de buitenlandse jihadisten in Syrië leven op een heel andere planeet dan de plaatselijke bevolking. Er zijn enorme verschillen tussen hen en de lokale Syriërs. Na het verhaal van Zakariya al-Hollandi uit Heeten te hebben gelezen en gehoord, heb ik er nu een passende naam voor: het ”Droste effect”. En waar Victor Droste denkt het paradijs in Syrië te vinden, zijn zijn Syrische leeftijdsgenoten bezig hun lijf en leden te redden en het paradijs in Europa te vinden. De bekeerde Nederlandse polder-jihadisten die er over denken om naar Syrië te gaan, doen er goed aan eerst eens met deze Syrische leeftijdsgenoten te gaan praten. Misschien komen ze er dan achter dat hun Islamitische kalifaat een gevaarlijk waandenkbeeld is.

De Nederlandse Victor Droste (links) ofwel Zakaria Al Hollandi tijdens een demonstratie, is nu jihadist in Syrië.